To światło, które nie chce zdecydować, czy rodzi się, czy gaśnie. Barwy układają się jak emocje, które próbują coś powiedzieć, lecz zatrzymują się tuż przed słowem. Horyzont drży — może od ciepła, może od wspomnienia, może od czegoś, co dopiero nadchodzi.

Ciemne linie na granicy światła są jak myśli, które wracają, choć nie wiadomo skąd. A odbicie… odbicie może być wodą, może być pamięcią, może być tylko chwilą, która nie zdążyła się stać czymś więcej.

Otwierają się drzwi — a każdy, kto patrzy, wchodzi do innego pokoju.