To opowieść o młodości, która nie zgadza się na granice własnego istnienia. Młodzieńcze „JA” chce wyruszyć w świat, podczas gdy starszyzna tłumaczy mu prawa natury i rolę, jaką przyszło mu pełnić. Nie przyjmuje ich argumentów, ponieważ marzenie wydaje mu się prawdziwsze od doświadczenia. Obraz nie rozstrzyga, kto ma rację. Pyta jedynie, czy rozwój człowieka polega na porzuceniu marzeń, czy na nieustannym próbowaniu przekroczenia własnych korzeni. Pokazuje konflikt pokoleniowy i starcie się marzeń z realiami.